Antoon Smits: ‘Het is nu echt oorlog in Oekraïne’


In de stal van Smits merken de koeien weinig van de hectiek van de oorlog
vrijdag, 4 maart, 2022

‘Het voedsel in de steden raakt op, er is 100 kilometer verderop een school gebombardeerd en er vallen doden. Geloof me, het is nu echt oorlog in Oekraïne.’

Antoons Smits draait er niet om heen: de situatie op en vooral rondom zijn melkveebedrijf even ten zuiden van Kiev in Oekraïne is afgelopen week flink verslechterd. ‘Er zijn nog altijd ongeveer 15 van de 170 personeelsleden vertrokken om te vechten in het leger. Maar er zijn juist ook echtgenotes van personeelsleden op ons bedrijf komen wonen, waarvan er een aantal bij ons aan het werk is gegaan. Het bedrijf kunnen we daardoor wel draaiende houden.‘

Uitdelen van zuivel, meel en vlees

Die continuïteit van het melk- en akkerbouwbedrijf is meer dan ooit topprioriteit, zo vertelt Antoon Smits aan de telefoon vanuit Brabant. ‘We moeten voedsel produceren. Juist nu. Het gaat al lang niet meer om economie, het economische systeem ligt helemaal plat. Mensen rijden meer dan 70 kilometer om bij ons meel en zuivel te komen halen. Er beginnen mensen honger te lijden. Het distribueren van voedsel wordt steeds meer een probleem.’

Een deel van de melk van de 1500 koeien wordt nog opgehaald door een van de drie melkfabrieken en de melkverwerker stuurt met de komst van de tankwagen zuivelproducten mee terug. Deze producten worden op het bedrijf en in het dorp, maar ook in naburige steden verdeeld, waaronder Kiev. ‘Vandaag of morgen is er ook een bedrijfsruimte klaar waar koeien geslacht worden en het vlees gekoeld of gedroogd kan worden. Transport van goederen en dieren is een steeds groter probleem. Slachtkoeien kunnen niet meer weg. Dan kunnen we ze beter zelf slachten en het vlees verdelen.’

Ruilen in plaats van kopen

Vindingrijk wordt het personeel ook, merkt Smits, die via camera’s en telefoontjes continu zicht houdt op de gebeurtenissen op het bedrijf. ‘Ons personeel brengt melk in kuubsvaten naar het dorp. We willen het vlees verpakken in landbouwplastic, dat we met een soort warmtepistool heel goed dicht kunnen maken om het hygiënisch te vervoeren.’

Geld speelt geen rol, er is vooral sprake van ruilhandel. ‘Voor de slagerij hadden we een specifieke stroomkabel nodig. Het bedrijf dat we daarvoor benaderden wilde daar geen geld voor, maar voedsel. En het liefst zo veel mogelijk.’ Smits deelt naast melk en zuivel ook meel uit. ‘We hebben eigen graan dat we laten malen tot bloem bij een ander bedrijf. Zo kunnen we de bevolking naast melkeiwit ook zetmeel te eten geven.’

Te weinig zaaizaad

Naast de zorg voor 1500 koeien en 1500 stuks jongvee bewerkt het bedrijf met de naam Rozvolozhzhya 5000 hectare. De wintergranen zitten in de grond, maar de voorbereidingen om de overige kleine 3000 hectare te zaaien met mais, zonnebloemen, erwten en soja moeten nu echt wel opgestart worden. ‘We hebben nog niet al het zaaizaad binnen. Transport wordt een steeds groter probleem. Het dorp van onze zaadleverancier is zwaar gebombardeerd, het is maar de vraag of we ons zaaizaad hier krijgen. Ik heb zelf nog erwtenzaad over en informeer nu bij andere bedrijven of zij zaaizaad over hebben dat we wellicht kunnen ruilen.’

Goede informatievoorziening

Smits roemt de communicatie in het land. ‘Via Telegram delen overheidsinstanties volop de laatste informatie. We worden gewaarschuwd voor bombardementen, voor een luchtalarm. Ze geven feiten, ik ervaar het niet als propaganda. Veel westerse landen kunnen leren van de manier waarop hier informatie wordt gedeeld en besluiten worden genomen in een oorlogssituatie.’

Niet alleen laten

Het moreel onder het personeel is goed, zo ervaart Smits. ‘Ze zijn inmiddels over de eerste schok heen. Het verantwoordelijkheidsgevoel om het bedrijf draaiend te houden is groot. Omgerekend kan ons bedrijf 150.000 burgers dagelijks van twee glazen melk voorzien. Dat besef leeft enorm. Voedsel produceren is nu zo belangrijk. De twee Nederlandse bedrijfsleiders die nog altijd op het bedrijf zijn, voelen dat ook. Ze weten dat ik volledig achter ze sta als ze naar Nederland willen terugkeren. Maar ze voelen zich verantwoordelijk voor het personeel, hun families. We willen de Oekraïners niet alleen laten.’



In de stal van Smits merken de koeien weinig van de hectiek van de oorlog
vrijdag, 4 maart, 2022

‘Het voedsel in de steden raakt op, er is 100 kilometer verderop een school gebombardeerd en er vallen doden. Geloof me, het is nu echt oorlog in Oekraïne.’

Antoons Smits draait er niet om heen: de situatie op en vooral rondom zijn melkveebedrijf even ten zuiden van Kiev in Oekraïne is afgelopen week flink verslechterd. ‘Er zijn nog altijd ongeveer 15 van de 170 personeelsleden vertrokken om te vechten in het leger. Maar er zijn juist ook echtgenotes van personeelsleden op ons bedrijf komen wonen, waarvan er een aantal bij ons aan het werk is gegaan. Het bedrijf kunnen we daardoor wel draaiende houden.‘

Uitdelen van zuivel, meel en vlees

Die continuïteit van het melk- en akkerbouwbedrijf is meer dan ooit topprioriteit, zo vertelt Antoon Smits aan de telefoon vanuit Brabant. ‘We moeten voedsel produceren. Juist nu. Het gaat al lang niet meer om economie, het economische systeem ligt helemaal plat. Mensen rijden meer dan 70 kilometer om bij ons meel en zuivel te komen halen. Er beginnen mensen honger te lijden. Het distribueren van voedsel wordt steeds meer een probleem.’

Een deel van de melk van de 1500 koeien wordt nog opgehaald door een van de drie melkfabrieken en de melkverwerker stuurt met de komst van de tankwagen zuivelproducten mee terug. Deze producten worden op het bedrijf en in het dorp, maar ook in naburige steden verdeeld, waaronder Kiev. ‘Vandaag of morgen is er ook een bedrijfsruimte klaar waar koeien geslacht worden en het vlees gekoeld of gedroogd kan worden. Transport van goederen en dieren is een steeds groter probleem. Slachtkoeien kunnen niet meer weg. Dan kunnen we ze beter zelf slachten en het vlees verdelen.’

Ruilen in plaats van kopen

Vindingrijk wordt het personeel ook, merkt Smits, die via camera’s en telefoontjes continu zicht houdt op de gebeurtenissen op het bedrijf. ‘Ons personeel brengt melk in kuubsvaten naar het dorp. We willen het vlees verpakken in landbouwplastic, dat we met een soort warmtepistool heel goed dicht kunnen maken om het hygiënisch te vervoeren.’

Geld speelt geen rol, er is vooral sprake van ruilhandel. ‘Voor de slagerij hadden we een specifieke stroomkabel nodig. Het bedrijf dat we daarvoor benaderden wilde daar geen geld voor, maar voedsel. En het liefst zo veel mogelijk.’ Smits deelt naast melk en zuivel ook meel uit. ‘We hebben eigen graan dat we laten malen tot bloem bij een ander bedrijf. Zo kunnen we de bevolking naast melkeiwit ook zetmeel te eten geven.’

Te weinig zaaizaad

Naast de zorg voor 1500 koeien en 1500 stuks jongvee bewerkt het bedrijf met de naam Rozvolozhzhya 5000 hectare. De wintergranen zitten in de grond, maar de voorbereidingen om de overige kleine 3000 hectare te zaaien met mais, zonnebloemen, erwten en soja moeten nu echt wel opgestart worden. ‘We hebben nog niet al het zaaizaad binnen. Transport wordt een steeds groter probleem. Het dorp van onze zaadleverancier is zwaar gebombardeerd, het is maar de vraag of we ons zaaizaad hier krijgen. Ik heb zelf nog erwtenzaad over en informeer nu bij andere bedrijven of zij zaaizaad over hebben dat we wellicht kunnen ruilen.’

Goede informatievoorziening

Smits roemt de communicatie in het land. ‘Via Telegram delen overheidsinstanties volop de laatste informatie. We worden gewaarschuwd voor bombardementen, voor een luchtalarm. Ze geven feiten, ik ervaar het niet als propaganda. Veel westerse landen kunnen leren van de manier waarop hier informatie wordt gedeeld en besluiten worden genomen in een oorlogssituatie.’

Niet alleen laten

Het moreel onder het personeel is goed, zo ervaart Smits. ‘Ze zijn inmiddels over de eerste schok heen. Het verantwoordelijkheidsgevoel om het bedrijf draaiend te houden is groot. Omgerekend kan ons bedrijf 150.000 burgers dagelijks van twee glazen melk voorzien. Dat besef leeft enorm. Voedsel produceren is nu zo belangrijk. De twee Nederlandse bedrijfsleiders die nog altijd op het bedrijf zijn, voelen dat ook. Ze weten dat ik volledig achter ze sta als ze naar Nederland willen terugkeren. Maar ze voelen zich verantwoordelijk voor het personeel, hun families. We willen de Oekraïners niet alleen laten.’



Reacties

Dank voor dit uitgebreide verslag van jullie realiteit. Houdt moed! Wat kunnen we doen naast geld doneren. Ik heb de idee dat ieder die jullie land heeft leren kennen er gehecht aan geraakt is.

REAGEER

Veeteelt stelt het erg op prijs dat je wilt reageren op een bericht. Vul hieronder je volledige naam (voor- en achternaam) en je emailadres in. Je reactie wordt dan meteen geplaatst. Wil je niet elke keer je naam en emailadres invullen? Dan kun je je eenmalig registreren. Zo ontstaat een omgeving waarin iedereen op een respectvolle manier kan reageren in plaats van anoniem afreageren.
You must have Javascript enabled to use this form.