Annick Strauven: ‘Sinds corona is zorggast onderdeel van de familie’


Annick Strauven heeft tijdens de coronacrisis eerder meer werk aan de zorgboerderij-activiteiten dan minder
woensdag, 29 april, 2020

Het openbare leven in Nederland en Vlaanderen ligt als gevolg van de uitbraak van het coronavirus goeddeels stil. Maar het werk in de veehouderij gaat iedere dag door. Hoe lukt dat? En hoe raakt deze crisis mensen persoonlijk? Veeteelt belt vanuit het thuiskantoor met werkers in het veld. Annick Strauven en Erwin Lowet runnen een gemengd bedrijf met fruitteelt en 120 fleckviehkoeien in het Belgisch-Limburgse Heers. Daarnaast hebben ze een zorgboerderij. Door de uitbraak van de coronacrisis mag één van de twee gasten niet langer komen. Voor de andere zorggast maakte de overheid een uitzondering, omdat hij niet zonder de boerderij kan.

‘Wij hebben twee zorggasten op onze boerderij, Danny (49) en Steve (32). Danny komt dagelijks en Steve komt twee keer in de week. Gelijk na de uitbraak van de coronacrisis en het uitroepen van de strenge overheidsmaatregelen hebben wij besloten dat beiden niet meer konden komen. Buiten de mensen met wie je onder één dak woont, mag je immers met niemand contact hebben.’

Boerderij belangrijk onderdeel leven

‘Voor Danny was dat zo’n schok dat hij in paniek raakte. Hij heeft geen ouders en nauwelijks sociale contacten in de zorginstelling waar hij in een studio woont. Voor hem is de boerderij een belangrijk onderdeel van zijn leven. Hij kan niet zonder. Hij helpt met dagelijkse klusjes, zoals bijvoorbeeld de stal uitmesten, en heeft op de boerderij iets om handen, terwijl hij in de instelling maar op zijn eentje niets zou doen. Al gauw is er in onderling overleg met de verzorgers besloten dat hij onder bepaalde voorwaarden mag blijven komen.’

Onderdeel van familie geworden

‘Er is afgesproken dat hij buiten ons met niemand contact heeft. Vroeger kwam hij na het ontbijt, nadat een zuster hem medicatie had toegediend. Deze taak heb ik overgenomen. Hij komt ’s ochtends een uur eerder. Dan geef ik hem zijn medicijnen en eet hij met ons mee. In de avond vertrekt hij weer na het eten, waardoor hij in de instelling niet naar buiten hoeft om bijvoorbeeld een frietje te halen. Hij slaapt nu dus alleen nog maar thuis en gaat ook niet naar de gemeenschappelijke ruimte in de instelling. Hij begrijpt goed dat dat niet mag. In het begin was dat wel even wennen, omdat je echt geen moment meer voor jezelf hebt. Inmiddels zijn we het gewoon. Hij is nu onderdeel van onze familie geworden.’

Steve komt niet, maar blijft betrokken

‘Steve, die op meerdere zorgboerderijen komt, zien we sinds de uitbraak van het coronacrisis niet meer. Hij kwam met meerdere mensen in aanraking, waardoor de kans op coronabesmetting reëler was. Maar voor Steve is het minder erg, omdat hij nog bij zijn ouders woont en dus wel sociale contacten heeft. We bellen regelmatig en sturen elkaar berichtjes. Dan zegt hij dat hij ons mist, of vraagt hoe het met dit of dat kalfje is. Alhoewel hij er fysiek niet is, merk je heel goed dat hij met zijn gedachten nog wel bij de boerderij is.’

Normale leven oppakken

‘Het plan is nu dat Steve weer terugkomt als de winkels open gaan op 11 mei. We zullen dan eerst met mondkapjes werken, net zoals bij de winkels moet. Ik kijk er naar uit dat hij weer terugkomt en dat het normale leven weer een beetje terugkeert.’


0 reacties

Annick Strauven heeft tijdens de coronacrisis eerder meer werk aan de zorgboerderij-activiteiten dan minder
woensdag, 29 april, 2020

Het openbare leven in Nederland en Vlaanderen ligt als gevolg van de uitbraak van het coronavirus goeddeels stil. Maar het werk in de veehouderij gaat iedere dag door. Hoe lukt dat? En hoe raakt deze crisis mensen persoonlijk? Veeteelt belt vanuit het thuiskantoor met werkers in het veld. Annick Strauven en Erwin Lowet runnen een gemengd bedrijf met fruitteelt en 120 fleckviehkoeien in het Belgisch-Limburgse Heers. Daarnaast hebben ze een zorgboerderij. Door de uitbraak van de coronacrisis mag één van de twee gasten niet langer komen. Voor de andere zorggast maakte de overheid een uitzondering, omdat hij niet zonder de boerderij kan.

‘Wij hebben twee zorggasten op onze boerderij, Danny (49) en Steve (32). Danny komt dagelijks en Steve komt twee keer in de week. Gelijk na de uitbraak van de coronacrisis en het uitroepen van de strenge overheidsmaatregelen hebben wij besloten dat beiden niet meer konden komen. Buiten de mensen met wie je onder één dak woont, mag je immers met niemand contact hebben.’

Boerderij belangrijk onderdeel leven

‘Voor Danny was dat zo’n schok dat hij in paniek raakte. Hij heeft geen ouders en nauwelijks sociale contacten in de zorginstelling waar hij in een studio woont. Voor hem is de boerderij een belangrijk onderdeel van zijn leven. Hij kan niet zonder. Hij helpt met dagelijkse klusjes, zoals bijvoorbeeld de stal uitmesten, en heeft op de boerderij iets om handen, terwijl hij in de instelling maar op zijn eentje niets zou doen. Al gauw is er in onderling overleg met de verzorgers besloten dat hij onder bepaalde voorwaarden mag blijven komen.’

Onderdeel van familie geworden

‘Er is afgesproken dat hij buiten ons met niemand contact heeft. Vroeger kwam hij na het ontbijt, nadat een zuster hem medicatie had toegediend. Deze taak heb ik overgenomen. Hij komt ’s ochtends een uur eerder. Dan geef ik hem zijn medicijnen en eet hij met ons mee. In de avond vertrekt hij weer na het eten, waardoor hij in de instelling niet naar buiten hoeft om bijvoorbeeld een frietje te halen. Hij slaapt nu dus alleen nog maar thuis en gaat ook niet naar de gemeenschappelijke ruimte in de instelling. Hij begrijpt goed dat dat niet mag. In het begin was dat wel even wennen, omdat je echt geen moment meer voor jezelf hebt. Inmiddels zijn we het gewoon. Hij is nu onderdeel van onze familie geworden.’

Steve komt niet, maar blijft betrokken

‘Steve, die op meerdere zorgboerderijen komt, zien we sinds de uitbraak van het coronacrisis niet meer. Hij kwam met meerdere mensen in aanraking, waardoor de kans op coronabesmetting reëler was. Maar voor Steve is het minder erg, omdat hij nog bij zijn ouders woont en dus wel sociale contacten heeft. We bellen regelmatig en sturen elkaar berichtjes. Dan zegt hij dat hij ons mist, of vraagt hoe het met dit of dat kalfje is. Alhoewel hij er fysiek niet is, merk je heel goed dat hij met zijn gedachten nog wel bij de boerderij is.’

Normale leven oppakken

‘Het plan is nu dat Steve weer terugkomt als de winkels open gaan op 11 mei. We zullen dan eerst met mondkapjes werken, net zoals bij de winkels moet. Ik kijk er naar uit dat hij weer terugkomt en dat het normale leven weer een beetje terugkeert.’

0 reacties



REAGEER

Veeteelt stelt het erg op prijs dat je wilt reageren op een bericht. Vul hieronder je volledige naam (voor- en achternaam) en je emailadres in. Je reactie wordt dan meteen geplaatst. Wil je niet elke keer je naam en emailadres invullen? Dan kun je je eenmalig registreren. Zo ontstaat een omgeving waarin iedereen op een respectvolle manier kan reageren in plaats van anoniem afreageren.
You must have Javascript enabled to use this form.