Op de motor dwars door Afrika


maandag, 26 juni, 2017

Al vijfentwintig jaar lang maak ik ’s winters een motorreis met een vaste reismaat. Meestal rijden we dan een paar weken door Afrika. Dat continent heeft echt mijn hart gestolen sinds ik daar voor het eerst naartoe en doorheen ben gereden.

Afgelopen februari voerde de reis door Uganda, Rwanda en Tanzania. Bij de kust van Tanzania bezocht ik een melkveebedrijf en een zuivelcoöperatie. Beide zijn ooit opgestart door een groep Friese melkveehouders en idealisten. Nog steeds worden de bedrijven geleid door Nederlanders. 

Met de hand 150 koeien melken

Op het melkveebedrijf worden 150 koeien tweemaal daags met de hand gemolken door vijf of zes melkers. In totaal werken er 25 mensen. Het dagloon van een medewerker bedraagt omgerekend 1,60 euro, terwijl melk 30 eurocent per liter opbrengt. Met andere woorden: met de opbrengst van ruim 5 liter melk is het dagloon van een medewerker betaald. In Nederland heb je met de opbrengst van 5 liter melk voldoende om een medewerker 4 minuten aan werkzaamheden uit te betalen. 

De grootte van de veestapel van het bedrijf in Tanzania was ongeveer gelijk aan de veestapel bij ons thuis en ook had dit bedrijf een veestapel met holsteinkruislingen. Het grote verschil zat in de dagproductie. Wij leveren thuis dagelijks 3200 liter, in Tanzania was de bedrijfsleider al blij met 850 liter per dag. Afgelopen winter was er sprake van ernstige en langdurige droogte. Al het melkgeld ging op aan de aankoop van ruwvoer. Het bedrijf zat duidelijk in financieel zwaar weer. 

Willekeur en fraude

Wat vrij bijzonder is aan Tanzania, is dat dit socialistische land geen particulier grondbezit kent. Een overheidsdienst geeft land in een soort leaseconstructie uit en ziet toe op ecologisch duurzaam gebruik. In de basis een mooi systeem, maar het is ook gevoelig voor willekeur en fraude.  Zonder de vermogensbuffer van grondbezit ben je ook gevoeliger in minder renderende perioden, zoals bij droogte.

Terug in Nederland wilde ik bijna vrolijk mee mopperen over de laatste onrechtvaardige ontwikkelingen op het gebied van fosfaatreductie. Maar als ik onze sector met Afrikaanse omstandigheden vergelijk, besef ik nog maar eens extra wat een uniek ideaal melkveeland Nederland eigenlijk is.


0 reacties

maandag, 26 juni, 2017

Al vijfentwintig jaar lang maak ik ’s winters een motorreis met een vaste reismaat. Meestal rijden we dan een paar weken door Afrika. Dat continent heeft echt mijn hart gestolen sinds ik daar voor het eerst naartoe en doorheen ben gereden.

Afgelopen februari voerde de reis door Uganda, Rwanda en Tanzania. Bij de kust van Tanzania bezocht ik een melkveebedrijf en een zuivelcoöperatie. Beide zijn ooit opgestart door een groep Friese melkveehouders en idealisten. Nog steeds worden de bedrijven geleid door Nederlanders. 

Met de hand 150 koeien melken

Op het melkveebedrijf worden 150 koeien tweemaal daags met de hand gemolken door vijf of zes melkers. In totaal werken er 25 mensen. Het dagloon van een medewerker bedraagt omgerekend 1,60 euro, terwijl melk 30 eurocent per liter opbrengt. Met andere woorden: met de opbrengst van ruim 5 liter melk is het dagloon van een medewerker betaald. In Nederland heb je met de opbrengst van 5 liter melk voldoende om een medewerker 4 minuten aan werkzaamheden uit te betalen. 

De grootte van de veestapel van het bedrijf in Tanzania was ongeveer gelijk aan de veestapel bij ons thuis en ook had dit bedrijf een veestapel met holsteinkruislingen. Het grote verschil zat in de dagproductie. Wij leveren thuis dagelijks 3200 liter, in Tanzania was de bedrijfsleider al blij met 850 liter per dag. Afgelopen winter was er sprake van ernstige en langdurige droogte. Al het melkgeld ging op aan de aankoop van ruwvoer. Het bedrijf zat duidelijk in financieel zwaar weer. 

Willekeur en fraude

Wat vrij bijzonder is aan Tanzania, is dat dit socialistische land geen particulier grondbezit kent. Een overheidsdienst geeft land in een soort leaseconstructie uit en ziet toe op ecologisch duurzaam gebruik. In de basis een mooi systeem, maar het is ook gevoelig voor willekeur en fraude.  Zonder de vermogensbuffer van grondbezit ben je ook gevoeliger in minder renderende perioden, zoals bij droogte.

Terug in Nederland wilde ik bijna vrolijk mee mopperen over de laatste onrechtvaardige ontwikkelingen op het gebied van fosfaatreductie. Maar als ik onze sector met Afrikaanse omstandigheden vergelijk, besef ik nog maar eens extra wat een uniek ideaal melkveeland Nederland eigenlijk is.

0 reacties



REAGEER

Veeteelt stelt het erg op prijs dat je wilt reageren op een bericht. Vul hieronder je volledige naam (voor- en achternaam) en je emailadres in. Je reactie wordt dan meteen geplaatst. Wil je niet elke keer je naam en emailadres invullen? Dan kun je je eenmalig registreren. Zo ontstaat een omgeving waarin iedereen op een respectvolle manier kan reageren in plaats van anoniem afreageren.